X
تبلیغات
زولا
وبسایت رسمی بیمارستان شبانه روزی دامپزشکی شفا
ادرس:ورامین-روبه روی بیمارستان 15 خرداد-داخل جاده ی ریحان اباد تلفن تماس:02136201468 
قالب وبلاگ
نظرسنجی بیمارستان

http://s3.picofile.com/file/8217472518/l_fuzzy_black_nosed_sheep.jpg


طاعون نشخوارکنندگان کوچک


  مقدمه:
     طاعون نشخوارکنندگان کوچک (یا ppr پی. پی. آر) بیماری ویروسی کشنده با انتشار سریع می باشد که در گوسفند و بز دیده میشود. این بیماری معمولا با شروع ناگهانی علائم ظاهری بیحال بودن٬ تب ٬ آبریزش از چشم و بینی٬ زخم دهان ٬ تنگی نفس ، سرفه٬ اسهال بدبو و مرگ مشخص میشود. ویروس به بافتهای لنفی و پوششی دستگاه گوارش و قسمت فوقانی دستگاه تنفسی تمایل دارد.
زمانی طاعون گاوی به عنوان مهلک ترین بیماری دامی شناخته میشد و شیوع آن باعث پایه گذاری دانشکده های دامپزشکی در بسیاری از کشورها شد. در این رابطه کنترل طاعون نشخوارکنندگان کوچک نیز که دارای ارتباط نزدیکی با آن است به عنوان یک ضرورت مطرح است .این بیماری مهمترین بیماری نشخوارکنندگان کوچک در غرب افریقا میباشد. سالها تصور میشد که طاعون نشخوارکنندگان کوچک شکلی از طاعون گاوی است که بطور اختصاصی به گوسفند و بز سازگار شده و بیماریزایی خود را در گاو از دست داده است ولی حال میدانیم که ایندو ویروس کاملا” مجزا بوده ولی از لحاظ آنتی ژنی بسیار نزدیک هستند.


 

 طاعون نشخوارکنندگان کوچک به علت انتشار سریع ، کاهش تولید و تلفات سنگین (بخصوص در بزها) از اهمیت زیادی در تجارت گوسفند و بز و تولیدات آنها برخوردار است. این بیماری باعث خسارات اقتصادی سنگینی میشود و عامل مهم جلوگیری از گسترش و رشد گله های گوسفند و بز و عامل کاهش تولیدات آنها در کشورهای درگیر میباشد و کنترل آن یکی از برنامه های این کشورها در مبارزه با فقر میباشد.

 تاریخچه:
این بیماری اولین بار در سال1942 میلادی در کشور ساحل عاج در غرب آفریقا شرح داده شد و سپس در کشورهای نیجریه ، سنگال و غنا تائید شد. سال1972 در سودان این بیماری در بزان تایید شد که ابتدا به عنوان طاعون گاوی شناخته میشد. بیماری در حال حاضر در کشورهای قاره آفریقا، شبه جزیره عربستان، خاورمیانه و هند رخ میدهد.
در ایران سال 1373هجری شمسی بیماری در دو گله در ایلام و سپس در اردبیل، آذربایجان غربی ، آذربایجان شرقی، فارس و تهران گزارش شد و در حال حاضر به شکل وسیع در کشور گسترده شده است. تائید تشخیص این بیماری در استان چهارمحال بختیاری سال 1377 هجری شمسی توسط مرکز تشخیص سازمان دامپزشکی کشور صورت گرفت .
 میزبانها:
میزبانهای طبیعی آن گوسفند و بز میباشد و بیماری در بزان شدیدتر از گوسفند است. گزارشاتی از وقوع بیماری در حیوانات وحشی متعلق به خانواده غزال  و خوک و ….. وجود دارد.به طور تجربی گوزن دم سفید آمریکایی کاملا” حساس است . نژادهای مختلف بز درجات متفاوتی از حساسیت و مقاومت در برابر آلودگی را نشان میدهند. در گاو ، گاومیش، شتر و خوک عفونت بدون علامت ظاهری شکل میگیرد و در صورت برخورد با ویروس بدون نشان دادن علائم ظاهری افزایش آنتی بادی های سرمی را نشان میدهند.
حیوانات وحشی در همه گیرشناسی بیماری نقش مهمی ندارند و تاکنون هیچ نوع حیوان وحشی یا اهلی به عنوان مخزن ویروس شناخته نشده است.
اسامی دیگر بیماری پی.پی.آر. عبارتند از:
شبه طاعون گاوی در نشخوارکنندگان کوچک
طاعون بزی
طاعون گوسفند و بز
کاتا
تب نزله ای بزان و ……..
همه گیرشناسی:
میزان واگیری بیماری در مناطقی که بیماری وارد میشود نسبتا” بالاست و حدود 50-80 درصد و تلفات در بزها تا 55- 85 درصد میرسد. با افزایش سن تعداد گوسفند و بزان دارای مقاومت در برابر این ویروس افزایش می یابد.
شدت بیماری بستگی به حساسیت جمعیت دارد. سن همچنین در ابتلا به بیماری مهم می باشد گوسفند و بزان جوان (سنین حدود4-18 ماهه) به طور شدیدتری در مقایسه با بالغین مبتلا میشوند و همچنین در بزغاله های زیر 4 ماه بدون کسب ایمنی مادری از طریق آغوز، بیماری شدید میتواند شکل بگیرد . فقر غذائی ، استرس حمل و نقل ، وجود همزمان عفونت های باکتریائی و انگلی باعث افزایش شدت علائم ظاهری بیماری میگردد. با شکل گرفتن یک جمعیت حساس همه گیری دوره ای بیماری با تلفات حدود 100% میتواند رخ میدهد. ایمنی مادری برای مدت 4تا3 ماه محافظت کننده است. حیوانات تازه وارد و حیوانات برگشت داده شده از بازار فروش بیشترین خطر ابتلا را دارند. منبع ویروس ترشحات (ترشحات چشمی٬ بینی٬ سرفه٬ مدفوع و……) حیوان بیمار یا حیوانی است که در دوره نهفته بیماری (قبل از شروع علائم) به سر میبرد.
این بیماری عامل مستعد کننده مهمی برای بیماریهای تنفسی در گوسفند و بز میباشد و اغلب با ذات الریه و پاستورلوز قابل اشتباه است.
به کشورهای وارد کننده نشخوارکنندگان کوچک از نواحی آلوده توصیه میگردد هرگونه علائم مرضی مشخص شده از قبیل اختلال تنفسی، ترشحات چشم ،بینی و دهانی، جراحات دهانی و اسهال را برای رد آلودگی با این بیماری بطور کامل بررسی نمایند.
 انتقال:
مهمترین راه انتقال عفونت از طریق تماس مستقیم بین حیوانات میباشد و حیوان حامل در انتقال بیماری مطرح نیست. شیوع بیماری توسط حشرات مورد توجه نیست. بیشترین همه گیری ها در فصول بارانی یا سرد و خشک سال رخ میدهد.
ویروس 2 تا 3 روز پس از آلوده شدن و 1تا 2 روز قبل از ظاهر شدن علائم بیماری وارد خون شده که باعث انتشار ویروس به طحال ، مغزاستخوان و مخاط دستگاه گوارش و تنفس میشود.
 این ویروس در خارج بدن بطور ضعیفی زنده میماند و انتشار بیماری به یک منطقه جدید اغلب در اثر ورود حیوانات آلوده است. انتقال عفونت از طریق استنشاق  و یا بلع ذرات پخش شده در هوا از طریق عطسه یا سرفه حیوان آلوده میباشد و انتقال از طریق ملتحمه چشم نیز محتمل است. در شب و در خنکی هوا ، آلودگی می تواند تا مسافتی حدود 10 متر گسترش یابد. حیوان بیمار در دوره نهفته عفونت زا (انتقال عفونت به حیوانات سالم) میباشد و قبل از شروع علائم ویروس در ترشحات بینی ، اشک ، بزاق و ادرار دفع میشود. با شروع اسهال دفع از طریق مدفوع نیز رخ میدهد و با پیشرفت بیماری افزایش دفع ویروس دیده میشود. هرچند تماس نزدیک مهم ترین راه انتقال بیماری است مواد آلوده نیز میتوانند با آلوده کردن غذا و آب و بستر باعث انتقال بیماری گردند. این مواد احتمالا سبب انتقال کوتاه مدت ویروس میشوند و انتظار نمیرود برای مدت طولانی در خارج از بدن میزبان زنده بمانند. انتقال از طریق شیر رخ میدهد و تغذیه بره و بزغاله ها با شیر آلوده بیماری را منتشر می نماید. ویروس در اسپرم و جنین وجود داشته و احتمالا از این راه نیز منتقل میشود. در نواحی که بیماری در آنجا بومی شده ، بیشترین دامهای بیمار و تلف شده بیش از 4ماه (4 تا 18 ماه) سن دارند. بیماری اغلب در اثر ورود یک دام جدید آلوده به گله و یا در اثر تماس با گوسفندان و بزان دیگر در میادین فروش دام رخ میدهد. حیوانات بهبود یافته حامل ویروس باقی نمی مانند.
از آنجائی که زنده ماندن ویروس در خارج از بدن میزبان ناچیز است بیشترین احتمال آلودگی گله به بیماری از طریق وارد کردن گوسفند و بز آلوده به گله است .شیوع بیماری ارتباطی با فصل نداشته ، اما از آنجائی که ایمنی مادری تا 4 ماهگی از بین میرود به همین علت 3 تا 4 ماه بعد از فصل زایش تعداد دامهای حساس به این بیماری افزایش می یابد. این بیماری در اثر تماس نزدیک دامهای حساس با دامهای بیمار و یا مواد آلوده به عامل بیماری منتشر میشود.
ظهور بیماری طاعون نشخوارکنندگان کوچک ممکن است در ارتباط با عوامل ذیل باشد:
·    سابقه تردد یا تجمع گوسفندان یا بزان از سنین مختلف در یک مکان
·    ورود دامهائی جدید به گله
·    تماس با دامهای جدید در میادین دام و برگشت به گله
·    تغییرات آب و هوائی مثل شروع فصل بارندگی(گرم و مرطوب) و یا دوره خشک یا سرما
·    تغییر در سیستم دامپروری مثل گسترش دامداریهای صنعتی و متراکم و افزایش تجارت دام
مقاومت ویروس در برابر عوامل فیزیکی و شیمیائی:
این ویروس بسیار حساس بوده و برای مدت طولانی در خارج بدن زنده نمی ماند، توسط عوامل محیطی مثل نورخورشید،گرما و اکثر ضدعفونی کننده ها و مواد شیمیائی از بین میرود.(مثل فنل و هیدروکسیدسدیم 2% ، الکل، اتر، پاک کننده ها)
در دمای60 درجه سانتیگراد مدت یک ساعت باقی میماند و در 50 درجه به مدت 30 دقیقه از بین میرود و در دمای بالای 70 درجه سانتیگراد به سرعت غیرفعال میشود. در PH حدود 4 تا10 مقاوم است و به شرایط اسیدی و قلیائی، حساس میباشد. برای مدت طولانی در بافتهای منجمد و سرد زنده میماند .توسط فساد لاشه یا PH=6 در گوشت غیرفعال میشود. ویروس در غدد لنفی از تغییرات PH بعد از مرگ محافظت شده و در دمای 4 درجه  پس  از 8 روز از غدد لنفی قابل جدا شدن است.


 سبب شناسی:

عامل این بیماری ویروس بوده و متعلق به جنس موربیلی ویروس ازخانواده پارامیکسوویریده میباشد. این خانواده ویروسهای غشادار و چند شکلی و با وجود این اغلب کروی میباشد . قطر آن150-300 نانومتر که آنرا پوشش ظریف لیپوپروتئینی فرا گرفته است که باعث حساسیت ویروس در برابر حلالهای چربی می گردد. این جنس از ویروسها بسیار واگیردار و عامل تعدادی از بیماریهای مهم در انسان و حیوانات میباشند که تعدادی از آنها شامل ویروس بیماری دیستمپر سگ سانان –طاعون گاوی- ویروس سرخک انسانی – ویروس دیستمپر پستانداران دریائی
با توجه به مشخصات ژنتیکی سویه های مختلف ویروس آنها را در چهار گروه تقسیم بندی میکنند که  سه گروه آفریقایی و یک گروه آسیائی می باشند .یکی از گروههای آفریقائی در آسیا یافت شده است.


علائم بیماری:

1.شکل تحت حاد و مزمن : اغلب در گوسفند دیده شده  و معمولا” کمتر در بز شکل می گیرد. بیماری با تب خفیف ، ترشح بینی ، خراشهای مخاطی که عود کننده است و اسهال متناوب ،که بعد از یک دوره 10 تا 14 روزه حیوان معمولا بهبود می یابد . بیشتر درگیری ریوی دیده میشود. در مجموع این شکل مشابه فرم حاد بوده که فقط ملایم تر میباشد . دوره نهفته بیماری طولانی تر شده و بیماری اکتیمای واگیر (ارف) از عواقب معمول بیماری است.

2-شکل حاد: بیماری معمولا” در بزان دیده میشود. بعد از دوره نهفته 3 تا 4 روزه ، تب(41- 40 درجه سانتیگراد)  و ترشحات آبکی از بینی ناگهان ظاهر شده ولی با این حال حیوان طبیعی به نظر میرسد. چند ساعت بعد افسردگی شکل میگیرد. خراشها در مخاطات (در قسمت فوقانی دستگاه گوارش و فوقانی دستگاه تنفس وکانال ادراری-تناسلی ) 1تا 2 روز پس از شروع تب ایجاد میگردد. تراوش بزاق زیاد بوده و حیوان زبان خود را به طور مداوم داخل و خارج میکند.
عطسه و ترشحات آبکی بینی و چشم که بعدا” چرکی(غلیظ و زرد رنگ) شده ، و با تشکیل دلمه باعث انسداد بینی و دشواری تنفس میگردد. ترشح از چشم باعث مرطوب شدن موهای زیر چشم شده و با خشک شدن آنها سبب چسبیدن و بسته شدن پلک ها میشود.
در طی 2-3 روز خراش ها به هم پیوسته و ایجاد ضایعات وسیع میکند که سپس به زخم تبدیل میشود.
از علائم دیگر : خواب آلودگی ، سیخ شدن موهای بدن که ظاهر پف کرده ای به دام میدهد ، پوزه خشک ،کاهش اشتها، قرمزی ملتحمه چشم ، تشکیل دلمه در گوشه میانی چشم و گاهی التهاب ملتحمه همراه با آبریزش چرکی آن.
نقاط بافت مرده کوچک در غشاهای مخاطی بینی دیده میشود . لبها متورم و ترک دار شده و ظاهر پوسته پوسته ای پیدا میکنند . التهاب دهان همراه با سلولهای مرده که با استشمام بوی تعفن معمول است . با چسبیدن نقاط بافت مرده تشکیل مواد پنیری مانند کدر در سطح غشاهای مخاطی میگردد، در زیر سطح سلولهای مرده جراحات سطحی قرار دارند کشیدن انگشت بر روی لثه ها و کام باعث جدا شدن تکه هائی از بافت پوششی داخل دهان در موارد شدید میگردد. مشابه این تغییرات ممکن است در داخل بینی ،فرج و وا‍‍ژن نیز مشاهده شود. دامهای بیمار به علت درد هنگام باز کردن دهان مقاومت میکنند.
معمولا 3-2 روز پس از شروع تب اسهال ظاهر میشود. مدفوع ابتدا شل و سپس آبکی و بدبو و ممکن است حاوی رگه های خون و قطعات بافت مرده روده باشد در دامهائی که اسهال یک نشانی مشهود نیست ، قرار دادن سواب داخل رکتوم ممکن است مدفوع شل را آشکار ساخته که ممکن است خون آلود نیز باشد .
ذات الریه با علائم سرفه ، سختی تنفس و صداهای تنفسی رخ میدهد.تنفس سریع بوده و در موارد شدید با کشیدگی سر و گردن ، اتساع منخرین و سرفه های دردناک تنفس صورت میگیرد. زخم های سطحی در فرج و غلاف آلت تناسلی و سقط جنین نیز از دیگر علائم بیماری است. کم آبی بدن با گود افتادن چشم ها ، لاغری مفرط ، سختی تنفس ، افت دمای بدن و در نهایت  مرگ  طی 10-5 روز رخ میدهد.پیش آگهی در این شکل بیماری معمولا ضعیف است.دامهای دیگر پس از گذرانیدن دوره نقاهت بهبود خواهند یافت.
در هند 15 راس  بز با تزریق 2 سی سی سوسپاسیون طحال بیمار مبتلا به طاعون نشخوارکنندگان کوچک
 تحت مطالعه قرار گرفته که 13 بز(86%) بین 9-13 روز پس از تلقیح تلف شدند .علایم پرخونی دستگاه گوارش و سینوسهای بینی،گوشتی شدن لوبهای تحتانی- قدامی ریه ، بزرگی طحال وگاهی بزرگی غدد لنفی دیده شد.در 75 درصد موارد بیـماری ذات الریه از عواقب بیماری بود.
همه گیری در ناحیه قاسم در زمستان سال 2005 میلادی در عربستان در بره و بزغاله نژاد نژدی رخ داد که  علائم تب ، ریزش بزاق و اشک ، ترشحات چرکی بینی، تنگی نفس و اسهال دیده شد که بیماری در بزان شدیدتر بود. واگیری حدود 20% و تلفات کمتر از 3% بود . ضایعات بافت مرده و زخم در دهان، معده و روده ، پرخونی و تورم غدد لنفی روده بند ، ذات الریه، پرخونی و بافت مردگی کلیه و کبد فقط در بزان، التهاب و مرگ سلولهای دستگاه گوارش و…
3) شکل فوق حاد: دوره نهفته حدود 2 روز بوده و ترشح بینی شدید ، تب ناگهانی و بالا، افسردگی ، سختی تنفس، بی اشتهایی، و یبوست ، غشاهای مخاطی پرخون و دارای زخم سطحی هستند.اسهال ناتوان کننده در طی 3-4 روز دیده میشود. مرگ 4-6 روز پس از شروع علائم رخ میدهد.
در مجموع با مشاهده ترکیبی از علائم زیر به بیماری مشکوک می شویم:
•         تب ناگهانی و ترشحات از چشم، بینی و دهان
•         وجود پرخونی و زخم های سطحی یا زخم در محوطه دهانی (لثه ،زبان ، کام)
•         تورم لب ها همراه با ضایعات پیش رونده در اطراف لب که با اکتیما قابل اشتباه است.
•         ذات الریه
•         اسهال
•         تلفات
عوارض ثانویه این بیماری معمولا عبارتند از :
ذات الریه
برگشت بیماری های پنهان انگلی مثل کوکسیدیوز،و….
سقط جنین دامهای آبستن
 
یافته های پس از مرگ:
•     کم آبی بدن،گود افتادن چشم ها ، لاغری مفرط ، التهاب ملتحمه و دهان (شامل داخل لب پائین و لثه ها در نزدیک گوشه ها و در قسمت آزاد زبان ) و نیز ضایعات روی کام سخت ، حلق و یک سوم فوقانی مری در موارد شدید دیده میشود.
•         آغشته بودن قسمت خلفی دام به مدفوع در اثر وجود اسهال ، بسته شدن پلک ها و بینی توسط ترشحات خشک شده.
•     شکمبه ،هزارلا، نگاری به ندرت دچار ضایعه میشوند.خطوط کوچک خونریزی و گاهی زخم سطحی در بخش ابتدای دوازدهه و انتهای ایلئوم و بافت مردگی وسیع و گاهی زخم شدید پلاکهای پایر.پرخونی اطراف دریچه ایلئوسکال و در اتصال سکوم به قولون و در رکتوم.خطوط پرخونی گورخری در قسمت انتهای قولون، خراشهای کوچک و خونریزی نقطه ای در مخاط بینی، بوقکها، حنجره و نای
•         ذات الریه ضایعه دائمی است. احتمالا التهاب جنب و تجمع آب در حفره سینه وجود دارد.پرخونی و بزرگی طحال دیده میشود.
•         اغلب غدد لنفی دچار پرخونی ، بزرگی و ادم میشوند.امکان التهاب فرجی-واژن همراه با زخم سطحی در آن وجود دارد.
پیش آگهی:
پیش آگهی بیماری معمولا ضعیف است .شدت بیماری در تک تک گله بستگی به وسعت ضایعات دهانی دارد.در مواردی که ضایعات دهانی طی 3-2 روز برطرف شود پیش آگهی خوب است.در موارد بافت مردگی گسترده و عفونت ثانویه باکتریائی پیش آگهی ضعیف است.در در گیری تنفسی پیش آگهی معمولا ضعیف است.
تشخیص تفریقی:
این بیماری معمولا با سایر بیماریهای تب دار و دارای علایم مشابه بویژه در ابتدای بیماری اشتباه میگردد.تفریق بیماری از طاعون گاوی، ذات الریه واگیر بزان، زبان آبی، پاستورولوز، اکتیمای واگیر، تب برفکی ،کوکسیدیوز صورت گیرد. تشخیص نهائی بیماری با توجه به علایم درمانگاهی ، نمونه گیری و تشخیص آزمایشگاهی صورت میگیرد.
پاستورولوز یک بیماری تنفسی گوسفند و بز است که در آن جراحات دهانی یا اسهال وجود ندارد و تعداد دام مبتلا و تلف شده معمولا کمتر از طاعون نشخوارکنندگان کوچک است.
ذات الریه واگیر بزان مثل طاعون نشخوارکنندگان کوچک با علائم تب، تنگی نفس و سرفه مشخص میشود اما اسهال و جراحات دهانی در آن حضور ندارد.
طاعون گاوی ابتدا در نشخوارکنندگان کوچک توصیف شد ، بطور کلی این بیماری در گوسفند و بز تنها در تماس با گاو و گاومیش مبتلا رخ میدهد.تفریق این بیماری از طاعون گاوی جهت ریشه کنی طاعون گاوی اهمیت بیشتری دارد.
بیماری تب برفکی بیشتر در گوسفند مشاهده میشود تا بز، و تشخیص از روی ظاهر جراحات ، نبود مشکل تنفسی و اسهال و وجود لنگش در اغلب موارد صورت میگیرد. در تب برفکی مرگ و میر بره ها بدون سایر علائم اغلب رخ میدهد و جراحات دهانی در هنگامی که وجود دارد معمولا خیلی کوچک و مشاهده آنها مشکل و دهان فاقد بوی بد میباشد. تب برفکی بسیار واگیردار بوده که به دلیل سرعت انتشار بالا و زیان های اقتصادی از مهم ترین بیماریهای واگیر دام شناخته شده است.تقریبا تمامی حیوانات زوج سم مبتلا شده ولی حساسیت گاو نسبت به سایرین بیشتر است.بیماری در گوسفند اغلب با علائم ظاهری خفیف همراه است، وجود تب محسوس نیست و به ندرت جراحات خفیف در حفره دهانی وجود دارد. شروع ناگهانی لنگش در تعداد زیادی از گله جلب توجه میکند.ایجاد تاول یا زخم در قسمت تاج سم ، شکاف بین دو سم یا در انتهای پاشنه باعث ایجاد لنگش میشود که در صورت عفونی شدن باعث افتادن سم میگردد.
زبان آبی نیز از بیماریهای ویروسی واگیر گوسفند و گاهی گاو است و توسط حشرات منتقل میشود.از مشخصات آن تورم دهان و بینی ، ورم روده و لنگش است.
اکتیمای واگیر بیماری عفونی و ویروسی گوسفند و بز است و بوسیله ایجاد جراحات همراه با دلمه در پوزه و لب ها مشخص میشود که جراحات اولیه معمولا در گوشه های لب ایجاد و از آنجا به پوزه و منخرین و نواحی اطراف آن کشیده میشود.
 تشخیص آزمایشگاهی:
 نمونه گیری از موارد ذیل میباشد:
·    سواب از ترشحات چشمی و بینی ،مخاط رکتوم و گونه ها
•         خون کامل با ماده ضد انعقاد
•         غدد لنفی بخصوص غدد لنفی روده بند و ریه
•         طحال ، روده بزرگ و ریه ها  . نمونه ها باید در شرایط منجمد منتقل شوند.
تشخیص آزمایشگاهی بر اساس موارد ذیل میباشد:
الف ) تشخیص عامل بیماری
1) تشخیص آنتی ژن
2) جداسازی ویروس
ب ) تست های سرولوژیک
کنترل٬ پیشگیری و درمان:
بیماری به طور موفقیت آمیزی قابل کنترل است و از طریق اقدامات قرنطینه ای در واحدهای آلوده و مجاور آن ، از بین بردن دامهای آلوده و در تماس کنترل و ریشه کن میشود.کنترل رخداد طاعون نشخوارکنندگان کوچک اساسا به کنترل تردد(قرنطینه) به همراه استفاده از واکسیناسیون حلقه ای متمرکز و ایمن سازی پیشگیرانه در جمعیت های در معرض خطر بالا تکیه دارد.
گاهی ایمنی در دام بهبود یافته از بیماری  تا 4 سال دوام داشته است.حضور نشخوارکنندگان وحشی مثل بزکوهی در نواحی آلوده یک مشکل بالقوه برای کنترل بیماری است که برقراری برنامه کنترلی مورد نیاز و برقراری برنامه مراقبت فعال و غیر فعال برای شناسائی گله های آلوده در حداقل زمان ممکن بسیار مهم است. هشدار سریع کلید واکنش سریع برای محدود کردن کنترل و حذف سریع بیماری است.درمان اختصاصی ندارد.در برنامه کنترل و ریشه کنی بیماری از درمان دامها خوداری میشود.درمانهای حمایتی شامل مایع درمانی ، درمان ضدانگلی، ……..
استفاده از سرم خون ایمن شده تولیدی توسط گاو ایمن شده برعلیه طاعون گاوی ، آنتی بیوتیک با اثر گسترده برای پیشگیری از عفونت ثانویه ریوی و جداسازی حیوانات بیمارکاربرد دارند.
در راستای اجرای برنامه ریشه کنی طاعون گاوی و اجتناب از بروز تداخل در مراقبت پاراکلینیکی آن از واکسن بیماری طاعون نشخوارکنندگان کوچک در کانون آلوده و نواحی اطراف استفاده خواهد شد. استفاده از واکسن تا حدود یکسال در برابر بیماری طبیعی محافظت کننده است.
واکسن طاعون گاوی به طور موفقیت آمیزی برای ایمنی سازی علیه این بیماری استفاده شده است.
کنترل بیماری از طریق کنترل تردد دام در گله های آلوده و مجاور آنها حداقل به مدت یک ماه و پاک سازی ضایعات و از بین بردن تمام لاشه ها و بقایای آلوده بیماران٬ در صورت امکان کشتار دامهای آلوده ٬ واکسیناسیون دامهای حساس اطراف کانون بیماری تا شعاع حدود 10 کیلومتر پس از تائید بالینی یا آزمایشگاهی بیماری.
چون ریشه کنی بیماری در جمعیت نشخوارکنندگان وحشی درگیر غیر محتمل است ایجاد یک نوار در اطراف جمعیت گوسفند و بز از طریق واکسیناسیون حلقه ای مانع از شیوع بیماری خواهد شد.
خصوصیات کمک کننده بیماری به ریشه کنی آن عبارتند از:
1.       انتشار سریع با تلفات بالا که بزودی پس از ورود به یک مکان خود را نشان میدهد.
2.       تشخیص راحت از روی علائم ظاهری و محدود بودن به گوسفند و بز
3.       دوره نهفته کوتاه
4.       ویروس مدت طولانی در محیط زنده نمی ماند
5.       انتقال غیرمستقیم ویروس کم اهمیت است و  ایمنی در دام بهبود یافته شکل میگیرد.
6.       حامل برای ویروس عامل این بیماری وجود ندارد
7.       تشخیص دام آلوده یا در معرض بیماری با آزمایش خون
اعمال مراقبت روی مجتمع های در معرض خطر مثل واحدهای مجاور واحد آلوده و یا مزارعی که به تازگی دام یا افرادی از واحدهای آلوده به آنها وارد شده میتواند متمرکز گردد. اعمال مراقبت گسترده بسیار موثر خواهد بود.از افرادی مثل دامپزشکان، دامپروران، دامداران و ….باید خواسته شود تا روی علائم بیماری توجه داشته باشند و موارد مظنون سریعا“ گزارش شود.



منابع:

1-Dinter Z.&Morein B. “virus infections of ruminants”  volume3-1990 .pp:355-361
2-Frederick A. Murphy & et. Al “veterinary virology” 3th edition-1999 .pp:411-414.
3-Radostitis O.M , Blood D.C.”Pocket companion to veterinary medicine”8th edition,1998      
4-Aiello E. Susan”The Merck Veterinary Manual”8th edition,1998
5-www.oie.int
6-Chauhan H. C.”pesti des petits ruminants virus infection in animal” Veterinary world,Vol2(4):150-155
7-مطلبی٬ عباسعلی و مشکوه ٬ محسن”طاعون نشخوارکنندگان کوچک” انتشارات سازمان دامپزشکی کشور٬ چاپ اول 1380
8-دستورالعمل های سازمان دامپزشکی کشور

[ جمعه 24 مهر 1394 ] [ 09:30 ] [ حمید رضا ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

امار بازدیدکنندگان
درباره ی بیمارستان
سلام.خوش امدید.

ادرس بیمارستان شبانه روزی دامپزشکی شفا

ورامین_رو به روی بیمارستان 15 خرداد_داخل جاده ی ریحان اباد

پل ازتباطی ما با شما

02136201468

ایمیل بیمارستان

shafaveterinaryhospital@gmail.com

بیمارستان دامپزشکی شفا
اماده ی تبادل لینک
با شما عزیزان می باشد
خبرنامه





Powered by WebGozar

بالا:نام کاربری خود را وارد کنید
پایین:ایمیل

سایت ساماندهی